Denis de GLOIRE

Denis de GLOIRE

‘Maar is het kunst?’  Zelfverklaard ‘schilderijmaker’ Denis de Gloire zingt zich van deze gewichtige vraag los.  Zijn expressieve doeken en sculpturen getuigen van een verworven spontaniteit en vrijheid die hij zichzelf heeft aangeleerd door het bestuderen van de kunsthistorische traditie van de schilderkunst.

De Gloire groeide op tussen de verfpotten; zijn ouders hadden een schilderswinkel en zijn vader verdiende de kost als huisschilder.  De Gloire had altijd een onweerstaanbare drang naar fysiek en sociaal contact, hij zoekt telkens het echte leven op, doordrongen van joie de vivre, van energie en vreugde, vitalisme en bevrijding, en dat alles weerspiegelt zich in zijn werken.  We merken duidelijk invloeden uit verschillende registers, van het nouveau réalisme en de Pop Art tot de geometrische abstractie, het minimalisme en de color field painting.  In het oog springen meteen zijn drip-paintings, een knipoog naar de ritmische, vibrerende schilderijen van zijn illustere voorganger Jackson Pollock, alsof hij een verbond sloot met de Amerikaanse abstract-expressionist. De Gloire’s werk is een crescendo van -doorgaans vrolijke- kleuren met een presente grondlaag, alvorens er als een soort danser zijn dynamische toets en accenten op aan te brengen.

Het lijkt of de geest van Miles Davis of Herbie Hancock in de Gloire’s atelier waart.  Koortsachtige jazz, kolkend, draaiend en funky.  Ongrijpbaar, onorthodox en explosief.  Zijn werk leest als een soort polyfonie voor meerdere stemmen.  Het brengt hem in een soort trance-achtige trip waarmee hij de taal van de schilderkunst optrekt en uit het onbevangene schoonheid puurt, vol liefde voor het vak.