Hendrik BOXY

Hendrik BOXY

Dat goede wijn geen krans behoeft en dat goed werk voor zich spreekt weet iedereen.  Dit werk echter spreekt niet, het fluistert, het lokt je op een stille en serene manier, het nestelt zich in je onderbewustzijn en laat je niet meer los.  Vol weemoed, schoonheid, bescheidenheid, maar met een enorme grafische kracht maakt het de toeschouwer bewust dat schoonheid in details zit, in het alledaagse leven, in de eenvoud en soms de onstuimigheid van de natuur.
De sobere kleurenkeuze, het steeds terugkerende thema van de zee, het ontbreken van mensen, de enkele meeuwen die schijnbaar verloren de lucht doorklieven, dit alles benadrukt nog meer de eenzaamheid van de mens, de nietigheid van ons bestaan, maar ook de schoonheid van hetgeen ons omringt.
Als geen ander weet Hendrik ons te ontroeren, maakt hij ons op een subtiele manier wijs dat schoonheid overal te vinden is als men maar kijken wil en durft.

Met verwijzigingen naar Spilliaert, met een knipoog naar de romantiek van Casper Friedrich, met een opbouw die vaak een Rothko doet denken, staat dit werk op een eigenzinnige hoogte in de hedendaagse fotografie.  In deze beelden ligt een uitnodiging om je verbeelding het werk te laten doen en de weerkaatsing van de stilte te beleven.
En is het niet daarover dat het eigenlijk gaat?  Is het niet de plicht van iedere kunstenaar ons attent te maken op de schoonheid die ons omringt, ons te laten delen in zijn melancholie die nooit pathetisch maar in dit geval altijd sereen maar ook onstuimig is?  Als we het daarover eens zijn is Hendrik Boxy in zijn missie geslaagd.

Laat het werk voor zich spreken, laat de schaduwen hun verhalen vertellen, laat de zee je meenemen naar plaatsen die de kunstenaar ons toont en geniet er van!