WALTER BREMS

Zijn schilderijen vertellen zelden een verhaal, doch zijn eigen verhaal; de schilder drukt zijn ervaring van de samenleving uit.

Haast zonder uitzondering schildert hij mooie, jonge vrouwen in hun pure schoonheid.  Je ervaart hun innerlijke twijfels, de onderhuidse kwetsbaarheid, schroom, ziet ogen vol van verdrongen of gekoesterde verlangens, tedere, kwetsbare ogen.  Hugo Brutin omschreef ze als ‘dromerig-etherisch wezentjes.

Het contrast met de abstracte achtergrond accentueert nog meer de fragiele zuiverheid van zijn modellen.